Brussel, 5 augustus 2003
Voorstelling van de Kunstenaar

Toen hij twintig was had de Heer Mario Villaggi zijn eerste kontakt met de schilderkunst.  Ten huize van twee kameraden, toendertijd studenten aan de Academie voor Schone Kunsten, moest hij deelnemen aan een kleine test. De kunstenaar vertelt ons deze ervaring : «Zo Mario, zeiden ze, hier heb je verf. Alle personen die we hier uitnodigen moeten zich in een hoek van de muur uitdrukken. Doe maar ! »  Sindsdien heb geen andere keuze meer : ik ben een schepper. Eerst voor mijn eigen plezier, maar ook, dat hoop ik, om met anderen te delen. »
 
Een vrije geest
 
Hij wierp zich dus in het avontuur. Hij stelt belang in om het even welk materiaal als onderlaag. Zijn eerste werken werden dan ook uitgevoerd op oude plankenvloeren van metrowagens. De tekeningen gevormd door het mengsel van lijm en stof (van de vloertapijten) vormden de basis van zijn eerste ontwerpen. Olieverf of acryliek verf, op papier, met plaaster en vernis, werden op een subtiele manier samen verwerkt, bij beetjes, naargelang zijn verbeelding. Bekende  of ingebeelde vormen kwamen te voorschijn. « Ik houd mijn geest vrij » zegt Mario « Ik tracht steeds meer soepele onbemeesterde vormen te ontdekken ». 
 
Stilaan veranderde de schilkder van techniek. Een blad papier op een houten plank bevestigd werd de basis van zijn werk. Weldra concentreerde hij zich op één enkel thema : de menselijke gezichten. Uiteindelijk, om zijn ervaring te verrijpen, volgde hij gedurende drie jaar de tekenkursus aan de Academie van Sint Joost ten Noode. Deze lessen brachten hem een grotere beheersing van zijn kunst  bij, onder andere voor wat de verhoudingen betreft 
 
Met of zonder model laat de kunstenaar dus zijn spontaneïteit uitvieren. Zijn protretten, met een stomme, gefolterde of lachende uitdrukking, staren de bezoeker aan, en er hopen zich vragen op.  « Sinds 15 jaar doe ik ongeveer steeds hetzelfde werk », vertelt Mario Villaggi. "Het ene na het andere portret, net als een autist, herhaal ik steeds onvermoeibaar dezelfde bewegingen. Toch tracht ik het statisme dat zich zou kunnen nestelen uit de weg te gaan, door met kleurcontrasten te spelen om er rythme aan te geven. Hun keuze is ook onvoorspelbaar, enkel de geest van het personnage telt mee.,,
 
De schilderijen van Mario Villaggi zijn een mengeling van expressionnisme et brute kunst. Het scheppersinstinckt primeert. "Abstractie speelt een belangrijke rol, ik observeer de dingen anders. Ze zijn niet op een realistische manier weergegeven » vervolgt de spreker. « In deze vorm van uitdrukking is er geen plaats voor valsspelen. Je moet naar de kern gaan : creëren. Volgens mij is deze creativiteit de uitdrukking van mijn onbegrip van de realiteit. » 
 
Schilderen is voor deze kusntenaar de beste manier om zich uit te drukken. "Op zijn manier moet idereen zijn gevoelens uitdrijven. Gedurende mijn slapeloosheid hebben mijn schilderijen op mij een therapeutische invloed gehad, om de voeten op de grond te houden, om het kontakt met de wereld om mij heen niet te verliezen. »
 
Mario Villaggi nam reeds deel aan meerdere tentoonstellingen, in de meest uiteenlopende plaatsen zoals banken, herbergen, jeugdhuizen, enz. Elke keer voelde hij zich opgetogen zijn gevoelens te kunnen delen.  
 
C. Biesemans